ஆசான்களே நாம்

ஆசுவாசப் படுத்திக் கொள்வோம்!

கொஞ்சம்!

ஒரு வகையில் நாம்

துரதிர்ஷ்ட சாலிகள்!

ஆசான்கள் உண்மையில் தெய்வங்களாகப் போற்றப் பட்ட காலத்தில் நாம் ஆசான்களாகவில்லையே!

அன்று பெற்றோர்கள் எம்மைப் பெற்று பிண்டங்களாக அவர்களிடம் கொடுத்து விட்டு

குயவனிடம் சேர்ந்த களிமண் போல் நல்ல கலயமாக வனைந்து‌ சுட்டு வெளியே வரும் வரை வாளாதிருந்தனர்.

ஆனால் இன்றோ !?

சற்று நெளிவெடுக்கத் தட்டினாலே இல்லையில்லை சற்றுச் சத்தமாகச் சொன்னாலே!

உளவியலாம் உபத்திரவமாம்

சிறுவர்தம் உரிமையாமென

ஊரிலுள்ள சட்டமெல்லாம் சொல்லி நம் கையையும் வாயையும் கட்டி

கத்தரித் தோட்டத்து‌வெருளியாக‌

நிற்க மட்டும் சொல்லும் சமூகத்தில்

ஆசான்களானது நம் சாபமே!

பள்ளிக்குப் பிள்ளை வராது.

ஆனால் படிப்பு

மட்டும் பிள்ளைக்கு 

வந்து விட வேண்டும்!

பதின்மத்திலேயே 

ஏன் சில நேரம் அதற்கும் முன்பே பருவம் வருகிறதோ இல்லையோ

காதல் மட்டும் வந்து விடும்.

கண்டு கொள்ளக் கூடாது.

சமூகத்தின் சாக்கடைக்குள் எல்லாம் இறங்கி ஏறி நீந்தி வரும்‌பிள்ளை

ஆனால்

கண்டால் கண்டித்தால்

தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு

நாம் சொல்வதெல்லாம் அவர்களுக்கு நஞ்சு!

அவர்கள் பிள்ளைகள்

பருவத்திற்கு முன் முதிர்ந்து

கெட்டுப் பட்டுப் போன பின்பே பாழாய்ப் போன அவர்களுக்கு பட்டறிவு வருகிறது.

வந்தென்ன பயன்

கருகியது கருகியது தானே!?

அந்த நேரம் எங்களுக்கு வருமேயொரு ஆற்றாமை

வைத்தியர்கள்  ஐந்து நிமிடத்திற்கு முன் வந்திருந்தால் காப்பாற்றி இருக்கலாமென்று

சொல்வது  போல்!

சொன்னதைக் கேட்டிருந்தால்

இந்நிலை இன்றில்லையே என்று

அது ஒரு கொடும் வலி

ஒவ்வொரு உண்மை ஆசானுக்கும்.

கைகட்டி நீந்தச் சொல்லும் 

கால்  கட்டி ஆடச்சொல்லும்

வாய்பொத்திப் பாடச்சொல்லும்

கண் மூடி வரையச் சொல்லும்

புத்தி கெட்ட சமூகத்தில் இவையெல்லாம் முடியாதெனப் பகராமல்

முடிந்த வழிதேடி

முடியுமென்றெண்ணி முயலும் ஆசான்களே!

சற்று‌ஒய்வெடுங்கள்.

எங்களுக்கும்

ஆசுவாசம் தேவையில்லையா!?

ஆனாலும் இறுமாந்து கொள்வோம்!

என்னதான் எதிர்மறை கொண்டடித்தாலும்

விடாமல் கொடாமல்

விடாக்கண்டன்

விக்கிரமாதித்தனாய்

முட்டி மோதி முயன்று

அங்கொன்றிங்காய்

உண்மையில்‌ பசித்து வரும் யாசகனாய் கல்வி தேடும் பிள்ளைகளை கை விடாமல்‌ கரையேற்றும் பரிசல் காரராய்

பணியாற்றுகிறோமே அதையிட்டு.!

ஆசுவாசம் கொள்வோம்!

ஆனால்‌ அயர்ந்தோய்ந்து விடாமல்

இன்னும் அயராதுழைப்போம் வாரீர்.

அடுத்து வரும்‌ தலைமுறை‌ மறந்தாலுமெம்மை

வாழ வழியின்றி

இறந்து வீழாதிருக்க.

வழி காட்டித்திசைகாட்டி

தடமொன்று‌போட்டு வைப்போம்

தவழ்ந்தேனும் போகட்டுமே!

ஏனென்றால்

நாம் செய்வது தொழிலல்ல

தொண்டல்லவா!?

உண்மையான

ஆசான்களுக்கு!

-தமிழினியன் பிரபாகரன்-

 நிர்வாணம் கொள்!

எதிர்பார்ப்பென்னும்

எடைகொண்ட சேலை

களைந்துன் மனதில்

நிர்வாணம் கொள்!

உறவென்னும்

உறை பூண்டால்

உன்வரை மட்டும்தான்

உள்ளெதல்லாம் வேண்டப்படும்!

கொடுப்பதற்கு மட்டும் நீ

எடுப்பதற்கு உரித்தில்லை!

எடுப்பதற்கும் நினைத்தாலோ

கடுப்பான முரண் தொடுவாய்!

எட்டாத முந்திரியாய்

எதிர்பார்ப்பை விட்டகலு

கட்டாயம் சலனமின்றி

பதிந்தெளியுமுன் மனது

உறவுகளின் உன்னதமே

உணர்வுகளின் பகிர்வதில்தான்

உண்மையிது உணராத

உறவிலென்ன வேண்டுவது!

முரண்பாடு முற்றிப்போர்

திரண்டெழும் போதெல்லாம்

வரண்ட நம் எதிர்பார்ப்பை

சரணடைந்து விட்டுத்தான்

உறவோடொன்றிணைய

தொடர்ந்ததை கொண்டு செல்ல

வெண்கொடி பறக்க விட்டு

பண்பட்டு அடங்குகிறோம்!

நிர்வாணம் கொண்டு மனம்

துடைத்தெறிந்த எதிர்பார்ப்பில்

துளிர்க்கட்டும் நிம்மதி!

வீனெதற்கு அவமானம்!?

-தமிழினியன் பிரபாகரன்-

 இடைத்தரகன் நான்!!

இறைவனுக்கும் 

இரந்து நிற்கும் மனிதனுக்கும் 

இடையில் நானொரு 

இடைத்தரகன்!

இறைவனாய்

இரப்போருக்கு 

வரமாய் வாரிவழங்கும்

மனமுள்ளோரிடம்

யாசகனாய்

இருகரமேந்தி நான்

இரந்து வாங்கும் உதவிகளை

தரகேதும் கழித்திடாமல்

இரப்போரின் கரம் சேர்க்கும்

இடைத்தரகன் நான்!

சில நேரம் 

இருக்கும் போது 

நானும் வரமளிக்கும்

இறைவனாவதுண்டு!

உணர்ந்து சொல்கிறேன்!

இருப்பதைக் கொஞ்சம்

பகிர்ந்து கொடுத்துப் பாருங்கள்

இறைவனைத்தேடி

அவனில்லமோட தேவை வராது!

இறைவனாய் நீங்களே

இறுமாந்து கொள்ளுமோர்

ஆத்மதிருப்திகாண்பீர்!

இறைவனின் ஆசியும் தேடி

உங்களை

வந்து சேரும்.!

இருந்தால் தான் 

இரப்போருக்கு 

ஈயலாமென்றில்லை!

இருப்போரிடம்

இருகரமேந்தி

இரந்து பெற்றும்

ஈயலாம் தப்பில்லை!

வெட்கமும் தன்மானமும்

துறந்தவொரு

துறவு நிலை கொண்டால்!

மறந்தும்

அதில் 

தரகேதும் கொண்டு 

உங்கள்

தரம் தாழ்ந்திடாமல்

இடைத்தரகனாகியும்

தேடலாம்

புண்ணியம்!

தாழ்வின்றி

நெஞ்சுயுர்த்தி

இறுமாந்து

சொல்வேன்

இல்லையென்று

கைவிரித்து

இரப்போரை

ஏமாற்றியதில்லை!

இருப்போரிடம்  கையைந்தி

இரப்போரின்

பசியாற்றும்

இடைத்தரகன்

நான்!

 -தமிழினியன் பிரபாகரன்-

 ஆச்சரிய ஆசிரியம்!

சுயம்புவாய் 

சுயம் கற்று

சுயமாய்க் கற்று

அமீபாவான்று ஆறறிவு பெற்று

அவனியிலென்றோ

எழுந்த போது

ஆசிரியமங்கே ஆச்சரியமாயொரு தொண்டாய்த்தானே

தொடங்கியிருக்கும்.!?

தெரிந்ததைப் பகிர்ந்து

அறிந்ததைச் சொல்லி அடுத்தவரறிவும்

அடுத்த படிக்கெடுத்து

அவனியை மெல்ல

அறிவுக்கிரகமாக்கிய

ஆசிரியமன்று

அறியாமல் வந்த முதல் தொழில் தானே!

சுயநலமன்று

சுயோமோச்சியிருந்தால்

நானும் கூட இன்னும்

ஜடமொன்றாய் எங்கோ பரிணாமமற்ற

ஓரறிவுயிர் தானே !

-தமிழினியன் பிரபாகரன்-

 மறுதழி நெகிழி

நெகிழியின் பிறப்பால்

நெறிபிறழ்ந்தது இயற்கை

அவனியினழகை கற்பழித்து

குப்பைகளாயாங்கே குன்றுகள்

பிரசவிக்க

மண்ணோடுமண்ணாகும்

படைப்பிலக்கணம் மீற

விண்ணேகும் மேடாய்

நாற்றங்களின் பீடங்கள்.

ஏற்றங்கொண்டறிவு

ஏகி மேலோங்கி மனிதன்

ஆகியவழியெலெல்லாம்

நெகிழி புகுத்தி

அகிலமடியையின்று

அவலமாக்கி விட்டான்.

ஆழி குளமாறு

எழிலேரிக்கரையெல்லாம்

வீதிவழியெங்கும்

மீதியின்றியிடம்-கண்

மோதிக்ககிடப்பதெல்லாம்

வேதியல் அழிவற்ற

நெகிழிக்கழிவன்றோ.

நூறாண்டு முன்னே

யாரார் கண்டார்

பார் மீதிலிங்கே

போராக குவிந்த

பேரிமயக்குப்பை?

நாமறிந்த வகையில்

கழிவெல்லாமன்று

கழிவின்றி மண்ணில்

மக்கியழிந்து

மண்ணோடுமண்ணாகி

பார்மடியில் உயிராய்

மீண்டெழக் கண்டோம்

யார்கொண்ட சாபம்

கழிவெல்லாமின்று

அழிவின்றி நின்று

பலியாக மீண்டும்

உயிர் கொல்லக்

கண்டோம்

மறுதலித்து நெகிழி

மாற்றீடு கண்டு

மரபுவழி மீண்டு

மனிதர் நாம்

திரும்பி

இயற்கை நேயம்

காத்து இயைந்து வாழ

விளைதல் காலமிடும்

ஆணை

மீறி மேலும் முன்னே

ஏறிநாமும்

சென்றால்

இயற்கையெம்மை ஏறி

வதம் கொள்ளும்

திண்ணம்

-தமிழினியன் பிரபாகரன்-

பேரண்டமா

 பேரண்டமா!?

பிரபஞ்சமா!?

எது பெரியது!?

தெரியவில்லை!

எதுவானாலும்

நான் அதில்

கடல் மணல் துகளின்

கோடியிலொரு

பங்கின்

பலகோடியிலும் 

ஒரு பகுதி தானென

நானறிவேன்!

ஒலியல்ல!

ஒளியுமல்ல!

வேகப்போட்டியில்

இதை விஞ்ச 

இன்னுமொன்றை

யாராலும் சொல்ல முடியாது!

அந்த மனதிலேறி

இமைப்பொழுதில்

பல்லாயிரம் லட்சம் கோடி

ஒளிவருடம் தாண்டிச் சென்று

ஒரு புள்ளியில் நின்று

சுற்றிக் கொஞ்சம் !

பார்த்தேன்!

சிரிக்காதீர்கள்

மனக்கண்ணால்

தான்!

சிதைந்து போனதென்

சித்தாந்தங்கள் பல!

ஜாதி கரைந்தது!

இனம் தொலைந்தது!

மொழி மறந்தது!

நானென்ற நானே

எனக்குள் எதுவுமில்லா

வெறும் ஒன்றாய்ப் போனேன்!

இறைவனென்று

சொல்லி 

இங்கு மனிதர்கள் நாங்கள்

வகுத்துச்சொன்ன

பல்லாயிரம்

பைத்தியக்கார

போதனைகளில்

ஒன்றைத் தவிர

மற்றெல்லாம்

அவனவன் வசதிக்கும்

வாய்ப்பிற்கும்

ஏற்பச் சொன்ன

பொய்களென

புரிந்து போனது!

இறைவன்

உருவமில்லாதவன்!

எங்கும் நிறைந்தவன்!

என்பதைத் தவிர

அனைத்துமே 

வெறும் அபத்தங்கள்!

கிரகங்கள்,நட்சத்திரங்கள்,பால்வெளிகள்,அண்டங்கள்,பேரண்டங்கள்,பிரபஞ்சங்களென அனைத்துமங்கே ஏதோவொரு அறிய முடியா விதிக்கமைய ஆங்காங்கே ஒரு ஒழுங்குமுறையில் அவையவை அவற்றுக்குரிய இடத்தில், ஒழுக்கில் இயங்கி நகர்ந்து கொண்டிருக்க அவையனைத்தையுமே

கட்டிப்போட்டிருக்கும்

அந்த மா,மா,மா,மாபெரும்

கண்ணுக்குத் தெரியாத

சக்தியே!

இயற்கையொன்றே!

இங்கு இறைவனென்று புரிந்து போனது!

கனவு கலைந்து கண்விழித்தேன்

எனக்குள் மதம் கலைந்து

மனம்

தெளிந்திருந்தது!

-தமிழினியன் பிரபாகரன்-

 அழுக்காற்று வெள்ளம்

பெருக்கெடுத்தோடும்

அழுக்குமிக்கவிவ்வுலகில்

அடுத்தவன் 

வாழப் பொறுக்காத

மனமதில்

கெடுத்தவனைத் 

தாழப் புதைக்க 

வழிதேடும் மனிதர்கள்

முகமதில் 

புன்னகையுமிழ்ந்து

புறமுதுகில் குத்தி 

தோளதில் 

கரமிட்டணைத்து!

காலிடறி விடும்

போலித்தனமான

முகமூடிக்குள்

மனிதங்களிங்கே

மலினமாகிக்கிடக்கே!

சுயநலமொன்றே

இலக்கிப்போயிங்கு

கிடைக்கும்

பயனனைத்தும்

தனக்கே தனக்கு மட்டும்

தானென்ற

நிலையில்

மனிதர்களிங்கே

ஐந்தறிவு

விலங்குகளாக

அவையோ

மனிதம்

விஞ்சிய

உயிர்களாய்

பரிணாமம்

கொள்கின்றன!

பிறக்காதவர்களே!

இங்கே பிறக்கா 

வரம் கேளுங்கள்!

இறந்தவர்களே!

விடுதலையென்று

மகிழ்ந்து

இளைப்பாறுங்கள்!

இன்னும் இருப்பவர்கள்

நாம் தான் பாவிகள்

நரன்களாளும்

நரகமதில்

இன்னும் 

மனிதம் பேணிவாழ

முடியாமல்

போராடுகின்றோம்!

-தமிழினியன் பிரபாகரன்-